Explorator to nieregularnie ukazujące się czasopismo poświęcone tajemnicom historii głównie � historii II wojny światowej. Zakres tematyczny - to przede wszystkim badania tajemnic i zagadek ostatniej wojny, odkrycia archeologiczne, niezwykłe podróże, ciekawi ludzie... I oczywiście - najbardziej pasjonujące - tropy zaginionych skarbów i dzieł sztuki.

Internetowy portal z filmami dokumentalnymi. Filmy dokumentalne - filmy edukacyjne. Znajdziesz tutaj m.in filmy historyczne, biologiczne, biograficzne czy religijne. Seriale Alfabet mafii, wszystko o seksie, wielkie tajemnice historii, prawda czy fikcja? opowieści frontowe, z kroniki Auschwitz, wojny na stadionach

Portal Świat-Fantastyki.pl jest poświęcona fantastyce, poczynając od świata Fantasy z Wiedźminem, poprzez tajemniczą mangę aż po Science fiction z Gwiezdnymi Wojnami na czele. Możesz porozmawiać z przyjaciółmi na forum o interesującym Cię dziale fantastyki.

Galeria fotografii ślubnej, krajobrazów i innych zdjęć autorstwa Adama Kosteckiego. Poradnik Weselny, strony ślubno-weselne oraz wiele ciekawostek niekoniecznie ślubnych. Piękne miejsca, podróże, widoki, straż pożarna. Znajdziesz tu nie tylko mnóstwo zdjęć, ale także bardzo dużo informacji dotyczących śluby, wesela, przygotowań do tej uroczystości, jak znaleźć fotografa, kamerzystę, co i gdzie załatwić, jak dziś wyglądają przygotowania, jak dziś wygląda ślub i wesele, dzisiejsze obyczaje oraz co powinniśmy, a czego nie.

Tapety na pulpit dla dzieci. Postacie z bajek i tapety na pulpit w jednym. Przeróżne tapetki dla dzieci - postacie z bajek i kreskówek dla najmłodszych. Dla Was został stworzony ten serwis i znajdziecie tu tapety z takimi postaciami jak Asterix, Obelix, Batman, Myszka Miki, Kaczor Donald, Królik Bugs, Harry Potter, Manny, Sid, James P. Sullivan, Mała Syrenka, Spiderman, Shrek, Człowiek pająk, Stuart Malutki oraz innymi z takich bajek i filmów jak Gwiezdne wojny, Star trek, Spiderman, Potwory i spółka, Harry Potter czy Epoka lodowcowa.

Na przekór tego co się potocznie myśli instytucja zwana w skrócie ZUS nie powstała w Polsce Ludowej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaistniał już w 1934 roku. ZUS istnieje od lat trzydziestych ubiegłego wieku. Jednak już w dziewiętnastym wieku można szukać początków tej firmy. Pierwszym, który uznał, że pracowników należy zabezpieczyć na starość i zapewnić im byt gdy zachorują był osławiony kanclerz Niemiec Otto Bismarck. Zarządził on, że fabrykanci, urzędy i wykonujący pracę nakładczą powinni się składać na przyszłe renty, emerytury i zasiłki chorobowe. Zbiórki pieniędzy te miały charakter powszechny, przymusowy i solidarny. W Polsce już kilkaset dni po tym, ja ta odzyskała niepodległość naczelnik państwa Józef Piłsudski zadekretował rozporządzenie, które nakazywało wszystkim zatrudniającym pracowników, aby wraz z robotnikami i urzędnikami ponosili koszty na przyszłe emerytury i zasiłki chorobowe. Prawo było przeniesione na rodzimy grunt według zachodnich rozwiązań. Na tej podstawie powstało pięć instytucji zajmujących się zbieraniem składek i wypłacaniem świadczeń. Chociaż wtedy urzędy nie nazywały się ZUS, to można stwierdzić, że właśnie wówczas ZUS uzyskał swoje korzenie. W 1924 roku wprowadzono kolejne ubezpieczeniowe zasady tym razem o ubezpieczeniu na wypadek braku pracy. Kolejnym krokiem (1927 r.) było ujednolicenie ubezpieczeń pracowników umysłowych. W 1933 r. mocą ustawy o ubezpieczeniu społecznym, tzw. scaleniowej wprowadzono ubezpieczenia na wypadek choroby i macierzyństwa oraz na wypadek niezdolności do pracy lub śmierci w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Jak już wcześniej napisano rok 1934 był tym, w którym ZUS przyjął nazwę Zakład Ubezpieczeń Społecznych. 24 października 1934 roku na podstawie zarządzenia prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej dokonano scalenia pięciu firm ubezpieczeniowych. Zakład (ZUS) przejął wszystkie funkcje oraz fundusze swoich poprzedników. Dzięki temu ZUS stał się ogromną agencją, która zabezpieczała Polaków emerytalnie, rentowo oraz w czasie niezdolności do pracy z powodu choroby. ZUS nie tylko zajmował się pieniędzmi ubezpieczonych. Prowadził także działania prewencyjne w zakresie schorzeń zawodowych, szkolił rodaków w zakresie higieny pracy oraz wydawał własne czasopisma. Równocześnie popularyzował ekologiczny styl życia. Od 1937 roku ZUS urządzał ekspozycje mające na celu uzmysłowienie polskiemu społeczeństwu, że należy uprawiać sport, nie nadużywać alkoholu i walczyć ze wszystkim tym co może skracać życie. Na tych pokazach ZUS informował również, że higiena osobista zmniejsza możliwość zapadania na choroby zakaźne i minimalizuje występowanie epidemii. Specjalną uwagę zwracano na prawo do odpoczynku po pracy. Wszystko to ZUS starał się podawać w sposób dość lekki i rozrywkowy wykorzystując do tego najnowocześniejsze ówcześnie techniki wizualne. Wyświetlano filmy i prezentowano fotografie. Należy uznać, że ZUS miał sukcesy w swej działalności wykraczającej poza administrowanie pieniędzmi. Wystawy cieszyły się wielkim powodzeniem. W dużych miastach liczbę zwiedzających liczono w setkach tysięcy, a w wielu mniejszych ekspozycje ZUS zwiedzało niejednokrotnie blisko 70 procent populacji nie tylko miejscowości, ale i okolicznych wsi. Tak dobrze rozwijająca się działalność ZUS została przerwana przez wybuch II Wojny Światowej. Przyniosła ona bardzo duże straty. Zaginęła lub została zniszczona ponad połowa majątku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W czasie okupacji hitlerowskiej ZUS też działał. Pracownicy tej firmy bardzo aktywnie współuczestniczyli w ruchu oporu wykorzystując do tego Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jednak to już inna historia dotycząca ZUS.

Serwis turystyczny InTour.pl umożliwia w łatwy sposób odnalezienie informacji turystycznych w danym regionie. Ciekawostki i atrakcje turystyczne, kalendarz imprez oraz baza ogłoszeń turystycznych pozwolą zaplanować czas wolny i urozmaicą wakacje. Klub podróżnika umożliwia dodawanie artykułów i relacji z wycieczek, publikowanie zdjęć, oraz nawiązywanie znajomości. Mazury to najwspanialszy region Polski i największy akwen w połączonych ze sobą dużych jezior. Niewątpliwą atrakcją Warmii jest kanał Elbląski na którym jest 5 suchych pochylni, gdzie transport statków odbywa się po torach. Na terenie Mazur znajduje się wiele zamków Krzyrzackich, zamków biskupich, zabytkowych kościołów, zabudowy miejskiej jak i fortyfikacji w tym Wilczy Szaniec - kwatera Hitlera w czasie II wojny światowej. Miłośnicy zwierząt mogą odwiedzić Prywatny Park Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie lub farmę jeleniowatych w Kosewie w okolicach Mikołajek. Do Państwa dyspozycji oddajemy najlepsze hotele, pensjonaty, domki letniskowe na Mazurach. Domki Mazury. Oferta domków letniskowych na Mazurach. Wynajem domków letniskowych. Całoroczne Domy Drewniane Nad Jeziorem, Mikołajki, Giżycko, Wilkasy.

Zygmunt III Waza na wolnej elekcji mimo trzech kontrkandydatów został wybrany królem Polski w 1587r.. Sytuacja była dość trudna, doszło nawet do wojny domowej, ale w czasie jej trwania Zygmunt III Waza zdołał dotrzeć do Polski do Krakowa i koronował się. W ten sposób doszło do połączenia dwóch zupełnie obcych sobie państw pod względem narodowościowym, religijnym i ustrojowym. Na genezę wojny polsko-szweckiej złożyły się skutki unii dyplomatycznej i personalnej polsko-szweckiej. Szwedzi kilka lat po elekcji króla Zygmunta III Wazy obawiali się rekatolizacji kraju i ogłosili detronizację Zygmunta III Wazy, jednocześnie powołując na tron szwecki jego stryja Karola IX Sudermańskiego. Zygmunt III Waza zupełnie nie chciał się na ten fakt zgodzić, tym bardziej, że skupiał się na myśli prowadzenia polityki dynastycznej. Poza tym zrealizowanie pacta conventa dawało Polsce Estonię. Z kolei na ten fakt nie chcieli zgodzić się Szwedzi. Główną przyczyną był wyjątkowy wzrost ekspansywności międzynarodowej Szwecji, która dążyła do przekształcenia Bałtyku w swoje wewnętrzne morze.

W Atenach w starożytności występowała taka forma rządów, która obecnie określana jest jako republikańska, Grecy jednak nie stosowali takowego określenia. Drugim państwem republikańskim w starożytności był Rzym. Pierwsze kodeksy prawa karnego oraz cywilnego Ateńczycy zawdzięczają Drakonowi. To on właśnie wprowadził między innymi funkcjonujące do dziś rozróżnienie zabójstwa na nieumyślne i morderstwo. Równolegle obok Drakona w Atenach działał słynny mąż stanu a także poeta nazywający się Solon. W roku 594 p.n.e. wybrany został pierwszym archontem - najwyższym urzędnikiem państwowym. Wybierany był jedynie na okres roku a sprawował władzę sądowniczą, wykonawczą, dowodził wojskiem a także pełnił funkcje kapłańskie. Podstawową zasługą archonty Solona było to, że niejako przygotował grunt pod zmianę ustroju Aten. Podzielił on obywateli na 4 klasy według majątkowego cenzusu. Do I klasy wchodzili obywatele, jakich dochody roczne wynosiły 500 miar - obowiązkiem ich było wystawianie konnicy. Do II klasy wchodzili ludzie zarabiający 300 miar - musieli oni wystawić piechotę ciężko zbrojną. Zarabiający zaś 200 miar wchodzili w skład klasy III, która to wystawiała piechotę lekko zbrojną. Do IV klasy natomiast wchodzili wszyscy ci obywatele, którzy zarabiali 200 miar - pełnili oni pomocnicze prace podczas wojny. Solon ustanowił również Radę Czterystu - najwyższy organ w państwowych władzach. Do sprawowania publicznych urzędów jedynie dopuszczano 3 najbogatsze z grup społecznych. Rada pełnić miała funkcje sądownicze oraz administracyjne. Wprowadził on również sąd przysięgłych, zaprowadził jednolity system wag i miar a także poszerzył znacznie uprawnienia tzw. eklezji czyli zgromadzenia pełnoprawnych ateńskich obywateli, którzy mieli ukończone 18 lat, a rodzice ich byli Ateńczykami, wpisani byli na tzw. listę demu i byli męskiej płci. W roku 510 p.n.e. Klejstenes na skutek dogłębnych reform, zaprowadził ustrój demokratyczny. Istotą reform Klejtenesa były: Zastąpił podział na plemiona, bractwa oraz rody podziałem terytorialnym. Attykę podzielono na 3 okręgi, te zaś z kolei na mniejsze jeszcze rejony. Cudzoziemcy, na stałe osiedleni w Attyce uzyskali prawa obywatelskie. Zwiększono ilość radnych do pięciuset osób, nowością było wprowadzenie ostracyzmu czyli sądu skorupkowego. Była to polityczna procedura jaką wprowadzano w celu zapobiegania próbom obalenia funkcjonującego ustroju. Obywatele Aten corocznie odpowiadali na jedno pytanie, czy wśród nich jest ktoś, działalność którego zagraża demokracji. Samo głosowanie polegało na tym, że wypisywano imię kandydata na skorupce z gliny - tzw. ostrakonie (od tego pochodzi nazwa tej procedury); człowiek wskazany przez większość na okres 10 lat musiał opuścić Ateny. Jednak nie tracił swojego majątku, zaś po powrocie zostawał pełnoprawnym obywatelem. Ogólnie rzecz ujmując, celem przeprowadzonej reformy było znaczne zmniejszenie roli ateńskiej arystokracji, zatarcie majątkowych różnic a także wymieszanie społeczeństwa. Na skutek ciągłych reorganizacji, ustanowiona została tak zwana Demokratyczna Republika Ateńska. W taki właśnie sposób zapoczątkował się ów ustrój w Atenach. Natomiast początki Rzymskiej Republiki były inne. Wraz z upadkiem monarchii stopniowo Rzym podupadał. Bardzo go wyniszczały wewnętrzne spory a także wojny z Ekwami oraz Wolskami. Spory wewnętrzne złagodziło wprowadzenie w roku 449 p.n.e. Prawa Dwunastu Tablic. Obejmowało ono głównie prywatne prawo a także przepisy dotyczące prawa karnego, sakralnego, procesowego, odznaczało się wyjątkowo dużą surowością a także formalizmem. W okresie pierwszego półwiecza po upadku w Rzymie monarchii doszło tam do utworzenia podstawowych republikańskich instytucji, które stanowiły o charakterze tamtego państwa na kolejne lata. Około roku 509 p.n.e. zrażeni monarchią mieszkańcy Rzymu odsunęli ostatniego z królów Tarkwiniusza Pysznego a następnie ustanowili republikę. Już nowego króla nie powołali. Władzę wykonawczą na miejsce monarchii objęło dwóch konsulów. Moment ten uznać można za przełomowy na drodze ku stworzeniu Republiki Rzymskiej. Najważniejszym organem ateńskiego państwa było zgromadzenie ludowe. Po reformach Efialtesa w Atenach (był to polityk działający w Atenach, za sprawą którego w latach 462-461 p.n.e. arystokratyczny areopag pozbawiono większości uprawnień, rozdzieliwszy je pomiędzy eklezję, bule a także sądy reformy) w końcu ukształtował się demokratyczny ustrój. Archaiczna rada arystokratyczna inaczej nazywana Areopagiem pozbawiona została najważniejszych swoich kompetencji. Suwerenną władzę odtąd sprawowało zgromadzenie ludowe zwane inaczej eklezją. Pomagała mu Rada Pięciuset, którą wyłaniano na drodze bardzo skomplikowanej procedury, uwzględniwszy podział obywatelskiej wspólnoty na pomniejsze jednostki administracyjne (tj. fyle, demy) z ogółu obywateli. Składała się ona jak mówi nazwa z 500 osób, 50 z każdej z 10 fyli. Wybierani oni byli na drodze losowania. Za swą pracę otrzymywali oni odpowiednie wynagrodzenie. Rada Pięciuset podzielona była na dziesięć zespołów - Prytanię, pełniły one stałą służbę w czasie jednej dziesiątej roku. Drogą losowania codziennie wybierany był przewodniczący komisji, który w ciągu 24 godzin był niejako "głową państwa". W jego rękach znajdowała się państwowa pieczęć oraz klucze do państwowego skarbca. Jeżeli w danym dniu odbywało się posiedzenie zgromadzenia, wówczas przewodniczył on jego obradom. Rada Pięciuset była doradczym organem, który głównie opiniował ustawy, jak również nadzorował pracę urzędników i zajmował się przygotowaniem projektów ustaw. Władza w rzymskiej republice podzielona była pomiędzy lud, senat oraz urzędników. W Rzymie Zgromadzenie ludowe nosiły nazwę Komicji. Rzymscy obywatele tworzyli 3 rodzaje zgromadzeń. Władzę najwyższą prawodawczą oraz sądowniczą sprawował rzymski lud a wykonywał ją przez bardzo skomplikowany system ludowych zgromadzeń - czyli zebrań całej ludności. Te zgromadzenia różnego rodzaju to: komicja trybusowe- zgromadzenie tribus, tzn. obywateli podzielonych pod względem jednostek administracyjno-terytorialnych, jakimi właśnie były tribus oraz komicja centurialne - były zorganizowane według majątkowego podziału, komicja kurialne - czyli zgromadzenie kurii. Wykonawczą władzę, w tym także realizację uchwał ludu oraz senatu, sprawowali państwowi urzędnicy posiadający ograniczone kompetencje i kadencje. Najwyższą polityczną oraz administracyjną władzę sprawować miał senat. Składał się on ze stu senatorów. Byli wybierani wśród dorosłych mężczyzn, którzy pochodzili z tak zwanych senatorskich rodów - to znaczy najbardziej wpływowych oraz najzamożniejszych rzymskich rodzin. Organy władzy w Atenach były nieco inne. Naczelną zasadą ateńskiej demokracji była równość obywateli. Dawała ona swój wyraz w trakcie zgromadzenia ludowego (tj. Eklezji). Wchodzili w jego skład dorośli obywatele Aten, niezależnie od posiadanego majątku. Ich uprawnieniami stało się wybieranie przedstawicieli wg dziesięciu grup dziedzicznych (czyli fyl) oraz trzech rejonów w kraju a także podejmowanie najważniejszych w państwie decyzji. Zgromadzenie ludowe było podstawową oraz najważniejszą z instytucji życia publicznego. Gromadziło się ono 10 razy w ciągu roku. Udział w nim brali wszyscy pełnoprawni ateńscy obywatele. Każdy z tych obywateli mógł wystąpić z projektem ustawy a także miał prawo zabierać głos (była to demokracja bezpośrednia). Wszelkie decyzje były podejmowane większością głosów. Żeby ustawa mogła zostać zatwierdzona musiało istnieć kworum, które wówczas 6 tys. osób. Obowiązywała zasada, że nie wolno było od razu głosować. Wniosek bowiem musiał być bardzo szczegółowo przedyskutowany a także porównany z przepisami już istniejącymi. Następnie projekt ustawy miał przechodzić do rady, która przedstawiała go ogólnemu zgromadzeniu wraz ze swą opinią. Ta zasada miała chronić państwo przed jakimikolwiek uchwałami, które były by podejmowane pod wpływem chwili. Głosowano przez podniesienie jednaj ręki albo przy pomocy kamyczków. Zgromadzenie ludowe również uchwalało zatwierdzenie pokoju jak i wypowiedzenie wojny. Zajmowało się też sprawami armii, przyjmowało oraz wysyłało poselstwa zza granicy. Miało prowadzić bieżącą politykę ateńskiego państwa. Rada Pięciuset była złożona z pięciuset obywateli, których wybierano na okres jednego roku. W skład jej wchodziło po 50 przedstawicieli spośród każdej z 10 fyl. Uprawnieniami ich było rozstrzyganie na bieżąco spraw oraz skarg obywateli, w większości spraw sądownictwo a także kontrola państwowych urzędników. W Rzymie urzędnicy byli podzieleni na zwyczajnych oraz na nadzwyczajnych. Konsulowie - dwóch ich było, wybierani byli przez centurialne komicje na czas jednego roku. Konsul miał za zadanie dowodzić rzymską armią, zwoływać posiedzenia senatu oraz komicje. Nawet nazwiskami konsulów były oznaczane poszczególne lata, w jakich sprawowali konsulat, uprawnienia danego konsula mogły zostać przedłużone po upływie kadencji, zaś oznakami władzy tego konsula były tzw. fasce czyli rózgi, jakie niosło dwunastu liktorów a także krzesło kurulne. Urzędnikami wybieranymi przez zgromadzenie centurialne byli również Pretorzy. Byli to wyżsi urzędnicy, którzy zastępowali nieobecnych konsulów. Taki Pretor zajmował się przede wszystkim interpretacją prawa dwunastu tablic a także wymiarem sprawiedliwości, również wybierany był na okres tylko jednego roku. Oznakami pretorskiej władzy były fasces, które niosło sześciu liktorów a także krzesło kurulne. Natomiast cenzorzy byli to dwaj urzędnicy, których wybierano co lat pięć na 18 miesięcy. Oni to przeprowadzali spis ludowy oraz sporządzali listę rzymskich obywateli. Cenzorzy przy podziale na centurie oraz tribus, mieli nadzór tak nad majątkiem jak i nad finansami państwa, również ustalali listy senatorów oraz nadzorowali moralność rzymskich obywateli. Edylowie byli to urzędnicy dotyczący spraw między innymi bezpieczeństwa publicznego, miejskiego porządku, aprowizacji miasta oraz igrzysk. Z kolei kwestorzy byli to urzędnicy, których kompetencjom podlegać miały główne kwestie finansowe, zbierali oni podatki. Istniały również urzędy, jakie były powoływane w specyficznych okolicznościach. Do takiego rodzaju urzędników należy zaliczyć Dyktatorów - posiadali nieograniczoną władzę cywilną oraz wojskową, wyznaczani byli przez konsula a na wniosek wysunięty przez senat w szczególnie ciężkich momentach dla państwa, kadencja ich trwała sześć miesięcy, od podjętej przez dyktatora decyzji nie było w ogóle odwołania. Interrex był to senator, który po śmierci króla piastował jego godność w czasie tzw. interregnum czyli, aż do momentu wyboru następnego króla przez kurialne zgromadzenie, w republikańskim okresie interrex przejmował miejsce konsulów kiedy umierali albo rezygnowali, do chwili wybrania nowych. Urzędnicy oraz ich uprawnienia w starożytnych Atenach były zgoła inne. Prytanowie - pięćdziesięciu ich było, wybierani byli tylko na trzydzieści sześć dni. Mieli być przedstawicielami jednej spośród fyl a dyżurowali w siedzibie Rady. Wchodzili oni w skład Prytani. Ich uprawnienia dotyczyły rozstrzygania bieżących spraw oraz skarg obywateli, jak również sądownictwo w wielu sprawach i kontrola państwowych urzędników. Było dziewięciu archontów plus sekretarz. Wybierani byli na okres roku przez Zgromadzenie Ludowe spośród przedstawicieli warstw bogatszych. Byli oni najwyższymi urzędnikami. Strategów natomiast było dziesięciu, również wybierano ich na rok, to byli dowódcy oddziałów, jakie wystawiały fyle kolegialne. Do uprawnień ich należało przede wszystkim dowodzenie armią przy codziennej rotacji stanowiska głównodowodzącego. Do Areopagu członkowie wchodzili dożywotnio, byli oni archontami po zakończonej kadencji. Mieli za zadanie kontrolować zgodności działania wszelkich organów z obowiązującym prawem, jak również się zajmowali procesami dotyczącymi zabójstw. W latach 133-30 p.n.e. nastąpił upadek Rzymskiej Republiki. Malejąca coraz bardziej liczba obywateli, jacy byli zobowiązani do służby wojskowej spowodowała znaczne trudności rekrutacyjne. Aby przeciwdziałać temu, Tyberiusz Grakchus trybun plebejski podjął próbę odtworzenia klasy drobnych posiadaczy poprzez rewindykację zagarniętej nieprawnie ziemi publicznej oraz stworzenie tam gospodarstw indywidualnych dla bezrolnych chłopów. Jednak opór dotychczasowych, bezprawnych użytkowników, szczególnie arystokracji senatorskiej oraz ekwickiej doprowadził do zahamowania reformy. Sam Tyberiusz został przez senatorów zlinczowany, a jego brata Gajusza Grakchusa, jaki ze znacznym powodzeniem kontynuował to dzieło, ogłoszono wrogiem państwa. Nadal jednak trwał kryzys w rzymskim państwie - ujawnił się on w pełni w czasie najazdu plemion Teutonów i Cymbrów. Po to aby ich pokonać władza w całym państwie przez bardzo wiele lat skupiona była w rękach jednego człowieka, zagorzałego wroga arystokracji niejakiego Caiusa Mariusa, który to zreformował rzymską armię. Przede wszystkim zaś oparł ją o ochotniczy zaciąg, całkowicie niezależnie od majątkowego cenzusu. Owa proletaryzacja armii dała początek nowej fazie kryzysu: teraz bowiem bezrolni legioniści zaczęli domagać się po zakończeniu swej służby ziemi, nie mogąc zaś liczyć na wsparcie oligarchii rządzącej, swoje nadzieje pokładali przede wszystkim w wodzu; zaś ten, będąc pewnym poparcia swych żołnierzy, mógł przy ich pomocy osiągnąć praktycznie wszystko co chciał, nawet jeżeli oznaczało by to wystąpienie przeciwko państwu. Niemożliwość spełnienia, przez podjęte ustawodawcze inicjatywy, żądań ekonomicznych żołnierzy, proletariuszy a także ambicje i możliwości ich dowódców doprowadziły z początkiem I wieku do kompletnego załamania się owego consensusu, który traktował republikański ustrój jak najwyższą wartość, w konsekwencji zaś do wojny domowej. Okres wojen domowych zaczęła wojna z italskimi sprzymierzeńcami w roku 90, którzy to nie dostawszy rzymskiego obywatelstwa, swój cel osiągnęli poprzez powstanie zbrojne. Zwycięzca z I wojny domowej (88-81 r.), niejaki Sulla ogłosił się wówczas obrońcą tzw. powagi senatu, stosował jednak terror za pomocą armii, którą to opłacał z majątków przeciwników politycznych. Arystokracja senatorska po abdykacji Sulli już nie odzyskała dawnej kontroli nad całym państwem, ponieważ kryzysy zewnętrzne (jak wojny z królem Mitrydatesem IV) a także wewnętrzne (jak wojna z demokratycznymi wygnańcami w Hiszpanii czy powstanie Spartakusa) rozwiązywane były przez tworzenie zupełnie nadzwyczajnych stanowisk, dających osobom je piastującym władzę nad ogromnymi armiami oraz kontrolę zasobów bardzo wielu prowincji, nawet zaś całego państwa. Konsekwencją tego skupienia potężnej władzy w rękach kilku jednostek stały się ogromne podboje (Wschodu, aż po Eufrat przez Pompejusza Wielkiego a także Galii przez Cezara) jak również tworzenie niemalże prywatnych armii, w znacznej mierze opłacanych wojennymi łupami. Nieformalne już porozumienie trzech dynastów czyli Pompejusza Wielkiego, Krassusa oraz Cezara (tzw. I triumwirat) przyniosło im bardzo skuteczną władzę praktycznie nad całym państwem. Druga wojna domowa (49-45 r.) zasadniczo była konfliktem pomiędzy Cezarem a Pompejuszem, którzy zmierzali do jedynowładztwa. Cezar odniósłszy zwycięstwo rozpoczął generalną reorganizację państwa, niestety w roku 44 zginął (padł ofiarą spisku zorganizowanego przez nieprzejednanych republikanów). III domowa wojna oraz jej kontynuacje (44-36 r.) pomiędzy cezarianami (tzw. II triumwirat: Oktawian - adoptowany syn Cezara, Antoniusz oraz Lepidus) i obrońcami starej Republiki właściwie była wojną pomiędzy zorganizowanymi jak armia rzymskimi proletariuszami a posiadającymi warstwami w Italii. Pomiędzy zwycięzcami czyli Oktawianem oraz Antoniuszem, szybko doszło do wojny. Po bitwie pod Akcjum pokonany Antoniusz popełnił samobójstwo, zaś Oktawian został jedynowładcą (30 r.). Koniec Ateńskiej demokracji nastąpił dopiero po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 roku p.n.e. kiedy to władzę obieli Macedończycy. W obydwu starożytnych państwach nadszedł zmierzch po zbrojnym konflikcie oraz zwycięstwie jednej z walczących stron. Republika Ateńska oraz Republika Rzymska zbudowane zostały na takich samych filarach. Obydwa rodzaje republik dużo mają podobieństw i różnic. Najważniejszym chyba podobieństwem okazuje się to, iż centralnej władzy nie sprawuje tylko jeden władca tak jak jest to charakterystyczne dla monarchii. Republika bowiem to ustrój, gdzie władza sprawowana jest przez organ powołany do życia w wyniku przeprowadzonych wyborów. Właśnie taką zasadę zachowywały obie te republiki. W Atenach starożytnych funkcjonowało zgromadzenia ludowe, gdzie uczestniczyć mogli wszyscy obywatele. W Rzymie odpowiednikiem takiej rady mogła być Komicja, to znaczy zgromadzenie ludności ale podzielone na 3 rodzaje zgromadzeń. Również działała rada pięciuset. Była ona organem doradczym, jak również nadzorowała pracę państwowych urzędników. Działał też w Rzymie senat, który nie występował w Atenach. W obydwu republikach powoływani byli urzędnicy. Mieli oni bardzo dokładnie określone swoje prawa, uprawnienia i obowiązki. Niestety obie Republiki poniosły klęską na skutek przemocy. Jednak różnica na tym polega, iż Ateny upadły w wyniku podboju zewnętrznych państw zaś Republika Rzymska na skutek kłótni oraz chęci przejęcia władzy przez dwóch najmocniejszych ludzi z II triumwiratu.

Początki naukowego zainteresowania archeologią na Uniwersytecie Warszawskim sięgają jeszcze wieku XIX i czasów Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego (1816-1831). Już w 1816 r. powołano Gabinet Numizmatyczny, którym opiekuje się prof. Feliks Bentkowski. Pierwsze jego zasoby stanowiła nabyta w 1824 kolekcja składająca się z 2847 monet, zaś w 1862 w zasobach odnotowano już 5887 monet. Wzrastające zainteresowania starożytnicze doprowadzają do powołania w 1826 r. Gabinetu Starożytnych Osobliwości. Zamknięcie Uniwersytetu w związku z represjami po powstaniu listopadowym wstrzymuje rodzącą się działalność archeologiczną. Jednak już po powołaniu Szkoły Głównej Warszawskiej w 1862 r. odradza się działalność Gabinetu Numizmatycznego i Starożytnych Osobliwości. Ich praca kontynuowana jest po powołaniu Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego w 1869 r. W roku 1871 powstaje Gabinet Archeologiczny, którym opiekuje się A. Mierzyński (zbiory to około 2000 zabytków). W latach 1875/76 i 1881/82 prof. Alfred Pawiński prowadzi pierwsze wykłady dotyczące pradziejów pt: „O historii i pradziejach Królestwa Polskiego oraz o historii cywilizacji pierwotnych-. W roku 1877 Gabinety Numizmatyczny i Archeologiczny zostają połączone w jeden, jednak do pierwszej wojny światowej nie została powołana na Uniwersytecie żadna wydzielona jednostka archeologiczna. Należy dodać, że w tym czasie pierwszoplanową rolę w rozwoju zainteresowań archeologicznych w Warszawie odgrywało Towarzystwo Naukowe Warszawskie, w którym od 1905 r. działa Komisja Archeologiczna. Do najważniejszych badaczy z nią związanych należą Erazm Majewski, Kazimierz Stołyhwo, Stefan Krukowski, Leon Kozłowski, Ludwik Sawicki i Marian Hinner. Wraz z zamknięciem Uniwersytetu w 1915 r., władze carskie wywiozły większość zbiorów Numizmatycznych i Archeologicznych na wschód. Jeszcze w tym samym roku Uniwersytet wznawia działalność jako placówka polska. W 1919 r. powstaje Zakład Archeologii Przedhistorycznej pod kierunkiem prof. Erazma Majewskiego, z siedzibą w Pałacu Staszica. Po I wojnie światowej udało się jednak przejąć tylko 137 zabytków z całej kolekcji z 1915 r. Po śmierci E. Majewskiego w 1920 r. kierownictwo Zakładu przejmuje Włodzimierz Antoniewicz, który od 1923 jest prof. nadzwyczajnym, a od 1928 prof. zwyczajnym. W. Antoniewicz był również dziekanem wydziału historycznego w latach 1934/35 oraz rektorem UW w latach 1936/37. W 1931 r. powstaje Zakład Archeologii Klasycznej kierowany przez prof. Kazimierza Michałowskiego. Działalność tych Zakładów jest zawieszona na czas II wojny światowej, podczas której odbywały się jednak tajne wykłady z archeologii. Z biegiem lat powstają kolejne katedry i zakłady (Zakład Archeologii Słowiańskiej, Zakład Archeologii Antycznej, Katedra Archeologii Pierwotnej z Zakładem Antropologii, przekształcone później w Katedrę Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej). Oprócz Włodzimierza Antoniewicza Katedrą kierowała także Zofia Wartołowska oraz Witold Hensel, a jej pracownikami na początku lat sześćdziesiątych byli Zbigniew Sochacki, Bronisława Chomentowska, Maria Miśkiewicz, Andrzej Kempisty, Jerzy Gąssowski, Andrzej Wierciński, Stefan Karol Kozłowski, Janina Rosen-Przeworska W 1975 roku dochodzi do połączenia wszystkich Katedr w jeden Instytut Archeologii, którego pierwszym dyrektorem zostaje prof. Waldemar Chmielewski. Powołano go z trzech Katedr: Katedry Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej, Katedry Papirologii, Katedry Archeologii Śródziemnomorskiej. Działa w nim siedem zakładów. Obecnie Instytut Archeologii wchodzi w skład Wydziału Historycznego UW, który obejmuje także Instytuty: Historii, Historii Sztuki, Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych, Muzykologii oraz Etnologii i Antropologii Kulturowej. Instytut Archeologii jest największą archeologiczną instytucją akademicką w Polsce i jedną z największych na świecie. Podzielony jest na 16 Zakładów i 7 Pracowni. Liczy przeszło 100 osób obsady naukowo - dydaktycznej, technicznej i administracyjnej. Zapewnia specjalizację w niemal wszystkich dziedzinach nowoczesnej archeologii i nauk jej pokrewnych. Obecnie Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego mieści się w budynku historycznej Szkoły Głównej - jednym z najpiękniejszych gmachów kampusu uniwersyteckiego.