Portal dla ludzi szukających wzorów tatuaży. Znajdziesz u nas tatuaże oraz galerię tatuaży, wszystko posegregowane w odpowiednie kategorie, najlepsze wzory tatuaży spełniające twoje oczekiwania. Wzory tatuaży posegregowaliśmy w odpowiednie kategorie. Dzięki temu nie musicie oglądać wzorów tatuaży, które Was nie interesują. Możecie się skupić tylko i wyłącznie na tych, które szukacie. W dziale piercing znajdziesz wszystko o przekłuwaniu ciała. Zapraszamy również do częstego odwiedzania naszej strony z wzorami tatuaży, gdyż warto tu zaglądać. Aktualizacje galerii tatuaży oraz nowinki ze świata tatuaży szybko wprowadzą Was w panujący w tym środowisku klimat. Mamy również nadzieję, że na naszej stronie znajdziecie Państwo coś dla siebie.

Wystartuj z nami w otchłanie kosmosu. U nas uzyskasz najświeższe informacje dotyczące odkryć odsłaniających prawdziwą strukturę naszego wszechświata. Scharakteryzujemy Ci zaskakujące zjawiska w nim następujące. Prezentujemy zdjęcia wszechświata w wysokiej rozdzielczości oraz adresy, gdzie można obserwować gwiazdy i planety na żywo. Poszukujemy ciekawych materiałów dokumentujących zjawiska z kategorii UFO. Grzebiemy w historii ludzkości i chwalimy się swoimi znaleziskami. Omawiamy zasady działania globalnej polityki i gospodarki. Staramy się na chłodno podejść do teorii spiskowych. Zapraszamy na seanse wyselekcjonowanych filmów dokumentalnych. Poradzimy Ci jak obserwować wszechświat. Obserwuj go naszymi oczami.

Strona z najważniejszymi informacjami o Karpaczu. Artykuły, publikacje, książki, demografia, fauna, flora, historia Karpacza, historia sportu, Legenda o Duchu Gór Informacje. Także Karpacz w liczbach, Karpacz noclegi i gastronomia... Na stronie również organizacje, strategie rozwoju, kluby, stowarzyszenia Mistrzostwa dziennikarzy Kolorowa, O Parku Karkonoskim, położenie geograficzne, rzeźba terenu, sławni ludzie, ulice, dzielnice, co warto zwiedzić, warunki klimatyczne, ważne telefony oraz zdrowie i medycyna. Serdecznie zapraszamy!

Your Page 3-2-1 zajmuje się Tworzeniem Stron i Witryn Internetowych, projektowaniem, obróbka grafiki. Nasz zakres nie ogranicza się do tworzenie, jesteśmy w pełni przygotowaniu do stworzenia kampani na Twojej witrynie, wzbogacając ją o hasła reklamowe. Piszemy również prace zaliczeniowe, wypracowania, wykonujemy prezentacje multimedialne maturalne przepisujemy tekst, stworzymy bibliografie konspekt i wiele innych.

Strona polskiego kabaretu DKD powstałego w 1989 roku przy Teatrze Dramatycznym w Słupsku. Oprócz występów kabaretowych chętnie organizujemy imprezy firmowe z najnowszymi, jak i klasycznymi skeczami i piosenkami, także jako konferansjerzy.Na stronie utwory muzyczne, video do posłuchania, obejrzenia i pobrania. Nowości, zdjęcia i ciekawostki. .Zapraszamy! Kabaret DKD (Doczekać Końca Dnia) - polski kabaret powstały w 1989 roku przy Teatrze Dramatycznym w Słupsku. Choć jego skład często się zmieniał, niezmiennie do dnia dzisiejszego pozostają w nim Grzegorz Gurłacz i Dariusz Gatniejewski - współzałożyciele kabaretu. Skład uzupełnia muzyk - Przemysław Osiński.W czasie swojego istnienia stworzyli około 35. premier, zagrali ponad 2500 przedstawień, odwiedzili z koncertami wszystkie kraje w Europie, w których istnieje Polonia. Kabaret DKD, to kabaret poszukujący wciąż nowych środków wyrazu, stąd też aktorzy wykorzystują w swoich spektaklach elementy teatru lalek, najnowsze zdobycze techniki dźwiękowej, grają koncerty z Kwartetem Kontrabasowym i realizują wiele innych pomysłów. W 2009 roku obchodzili jubileusz 20 lecia istnienia kabaretu. Koncert z tej okazji odbył się w maju 2010 roku. Było to niezwykłe widowisko, w którym udział wzięła Polska Filharmonia "Sinfonia Baltica" oraz zaproszeni wokaliści.

Strona informacyjna miejscowości Łomnica, pow. jeleniogórski. Ma na celu integrację mieszkańców, promocję lokalnych przedsiębiorców oraz instytucji. Docelowo portal ma być najważniejszym i najszybszym źródłem informacji dla mieszkańców Łomnicy.

Strona poświęcona jest wszystkim członkom Rodziny Stalewskich vel Stojoskich i rodzin spokrewnionych. Zbieramy, porządkujemy wszystkie informacje, wspomnienia i fotografie dotyczące naszego rodu. Materiały publikujemy w naszym serwisie. Tematyczny układ pozwala w łatwy sposób znaleźć potrzebne informacje lub choćby poprzeglądać aby nas wszystkich poznać.Zapraszamy wszystkich spokrewnionych z rodziną Stalewskich vel Stojoskich, bądź związanych z naszym nazwiskiem. Wspólnymi siłami stworzymy nasze kompletne drzewo genealogiczne. Nie pozwólmy by historia dziejów naszych dziadów i pradziadów została utracona lub poszła w zapomnienie!

Początki naukowego zainteresowania archeologią na Uniwersytecie Warszawskim sięgają jeszcze wieku XIX i czasów Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego (1816-1831). Już w 1816 r. powołano Gabinet Numizmatyczny, którym opiekuje się prof. Feliks Bentkowski. Pierwsze jego zasoby stanowiła nabyta w 1824 kolekcja składająca się z 2847 monet, zaś w 1862 w zasobach odnotowano już 5887 monet. Wzrastające zainteresowania starożytnicze doprowadzają do powołania w 1826 r. Gabinetu Starożytnych Osobliwości. Zamknięcie Uniwersytetu w związku z represjami po powstaniu listopadowym wstrzymuje rodzącą się działalność archeologiczną. Jednak już po powołaniu Szkoły Głównej Warszawskiej w 1862 r. odradza się działalność Gabinetu Numizmatycznego i Starożytnych Osobliwości. Ich praca kontynuowana jest po powołaniu Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego w 1869 r. W roku 1871 powstaje Gabinet Archeologiczny, którym opiekuje się A. Mierzyński (zbiory to około 2000 zabytków). W latach 1875/76 i 1881/82 prof. Alfred Pawiński prowadzi pierwsze wykłady dotyczące pradziejów pt: „O historii i pradziejach Królestwa Polskiego oraz o historii cywilizacji pierwotnych-. W roku 1877 Gabinety Numizmatyczny i Archeologiczny zostają połączone w jeden, jednak do pierwszej wojny światowej nie została powołana na Uniwersytecie żadna wydzielona jednostka archeologiczna. Należy dodać, że w tym czasie pierwszoplanową rolę w rozwoju zainteresowań archeologicznych w Warszawie odgrywało Towarzystwo Naukowe Warszawskie, w którym od 1905 r. działa Komisja Archeologiczna. Do najważniejszych badaczy z nią związanych należą Erazm Majewski, Kazimierz Stołyhwo, Stefan Krukowski, Leon Kozłowski, Ludwik Sawicki i Marian Hinner. Wraz z zamknięciem Uniwersytetu w 1915 r., władze carskie wywiozły większość zbiorów Numizmatycznych i Archeologicznych na wschód. Jeszcze w tym samym roku Uniwersytet wznawia działalność jako placówka polska. W 1919 r. powstaje Zakład Archeologii Przedhistorycznej pod kierunkiem prof. Erazma Majewskiego, z siedzibą w Pałacu Staszica. Po I wojnie światowej udało się jednak przejąć tylko 137 zabytków z całej kolekcji z 1915 r. Po śmierci E. Majewskiego w 1920 r. kierownictwo Zakładu przejmuje Włodzimierz Antoniewicz, który od 1923 jest prof. nadzwyczajnym, a od 1928 prof. zwyczajnym. W. Antoniewicz był również dziekanem wydziału historycznego w latach 1934/35 oraz rektorem UW w latach 1936/37. W 1931 r. powstaje Zakład Archeologii Klasycznej kierowany przez prof. Kazimierza Michałowskiego. Działalność tych Zakładów jest zawieszona na czas II wojny światowej, podczas której odbywały się jednak tajne wykłady z archeologii. Z biegiem lat powstają kolejne katedry i zakłady (Zakład Archeologii Słowiańskiej, Zakład Archeologii Antycznej, Katedra Archeologii Pierwotnej z Zakładem Antropologii, przekształcone później w Katedrę Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej). Oprócz Włodzimierza Antoniewicza Katedrą kierowała także Zofia Wartołowska oraz Witold Hensel, a jej pracownikami na początku lat sześćdziesiątych byli Zbigniew Sochacki, Bronisława Chomentowska, Maria Miśkiewicz, Andrzej Kempisty, Jerzy Gąssowski, Andrzej Wierciński, Stefan Karol Kozłowski, Janina Rosen-Przeworska W 1975 roku dochodzi do połączenia wszystkich Katedr w jeden Instytut Archeologii, którego pierwszym dyrektorem zostaje prof. Waldemar Chmielewski. Powołano go z trzech Katedr: Katedry Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej, Katedry Papirologii, Katedry Archeologii Śródziemnomorskiej. Działa w nim siedem zakładów. Obecnie Instytut Archeologii wchodzi w skład Wydziału Historycznego UW, który obejmuje także Instytuty: Historii, Historii Sztuki, Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych, Muzykologii oraz Etnologii i Antropologii Kulturowej. Instytut Archeologii jest największą archeologiczną instytucją akademicką w Polsce i jedną z największych na świecie. Podzielony jest na 16 Zakładów i 7 Pracowni. Liczy przeszło 100 osób obsady naukowo - dydaktycznej, technicznej i administracyjnej. Zapewnia specjalizację w niemal wszystkich dziedzinach nowoczesnej archeologii i nauk jej pokrewnych. Obecnie Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego mieści się w budynku historycznej Szkoły Głównej - jednym z najpiękniejszych gmachów kampusu uniwersyteckiego.

Każdy ma dość jasne wyobrażenie o tym, czym jest taniec, potrafi jeśli nawet nie opisać, to przynajmniej go rozpoznać i prawdopodobnie sam kiedyś tańczył. Od kiedy socjologia podzieliła czynności ludzkie na przyrodzone i kulturalne, taniec zaliczono do czynności kulturalnych. Najprostszy podział, jakiego można dokonać, to wyodrębnienie trzech odmiennych sfer działalności ludzkiej, w których się rozwinął: religia, rozrywka i sztuka. W każdej z nich pełni inne funkcje. Nie jest to podział ani precyzyjny, ani wyczerpujący. Taniec może być także formą terapii (choreoterapia), zaś dla niektórych ludzi jest po prostu pracą. Elementy tańca występują w niektórych dyscyplinach sportu jak: łyżwiarstwo figurowe, pływanie synchroniczne i gimnastyka artystyczna. Taniec jest zaliczany do ćwiczeń rekreacyjnych mających bardzo korzystny wpływ na zdrowie psychofizyczne. W wyniku ruchu ciała w tempie zgodnym z muzyką można wyrazić swoje uczucia, a z samego ruchu czerpać dużą przyjemność. Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, może on być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Drugim elementem tańca jest rytm. Taniec można też nazwać formą komunikacji niewerbalnej. W tym sensie ktoś powiedział (o tańcu religijnym), że: "Taniec jest modlitwą nóg". historia tańca jest tak samo długa jak historia ludzkości. Taniec jest jedną z najstarszych sztuk pięknych. Był obecny we wszystkich epokach i kulturach. Od tysięcy lat ludzie przekazywali swe opowieści w formie tańca. Zawdzięcza on swe powstanie po części wierzeniom religijnym; ludzie tańczyli po to by sprowadzić deszcz w czasie suszy (tzw. taniec deszczu), czy też spowodować wzrost urodzaju i zapewnić pomyślność łowów. Wojownicy tańczyli, żeby wzbudzić w sobie odwagę przed walką. Możemy się tylko domyślać, jak wyglądały najstarsze tańce. Taniec nie pozostawia namacalnych śladów. W kulturze europejskiej najwcześniejsze wiadomości na ten temat pochodzą od Homera, który w Iliadzie opisuje grecką choreę. Starszy jeszcze opis tańca jaki dotrwał do naszych czasów pochodzi ze Starego Testamentu i odnosi się on do króla Dawida tańczącego przed Arką Przymierza.

Korzenie obecnego Parlamentu Europejskiego sięgają 1952, kiedy na mocy Traktatu paryskiego powstało Wspólne Zgromadzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Traktaty rzymskie z 1957 (a ściślej dołączona do nich konwencja) przekształciły je w organ wszystkich trzech Wspólnot Europejskich. Nazwa Parlament Europejski pojawiła się w 1962. Początkowo deputowani byli wybierani przez parlamenty krajów członkowskich. W 1979 odbyły się pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego i od tego czasu deputowani do tego Parlamentu są wybierani w wyborach bezpośrednich przez obywateli państw członkowskich Wspólnot. Nie istnieje jedna ordynacja wyborcza do parlamentu, każdy kraj ma własne reguły liczenia głosów, ale przyjmuje się, że wszędzie wybory odbywają się w tym samym terminie. Początkowo Parlament Europejski był organem konsultacyjnym nie posiadającym żadnej realnej władzy. Po wejściu w życie Jednolitego Aktu Europejskiego (1987), Traktatu z Maastricht (1993) i Traktatu amsterdamskiego (1999) Parlament Europejski stopniowo zyskiwał szereg uprawnień, także ustawodawczych (głównie kosztem Rady).

W Atenach w starożytności występowała taka forma rządów, która obecnie określana jest jako republikańska, Grecy jednak nie stosowali takowego określenia. Drugim państwem republikańskim w starożytności był Rzym. Pierwsze kodeksy prawa karnego oraz cywilnego Ateńczycy zawdzięczają Drakonowi. To on właśnie wprowadził między innymi funkcjonujące do dziś rozróżnienie zabójstwa na nieumyślne i morderstwo. Równolegle obok Drakona w Atenach działał słynny mąż stanu a także poeta nazywający się Solon. W roku 594 p.n.e. wybrany został pierwszym archontem - najwyższym urzędnikiem państwowym. Wybierany był jedynie na okres roku a sprawował władzę sądowniczą, wykonawczą, dowodził wojskiem a także pełnił funkcje kapłańskie. Podstawową zasługą archonty Solona było to, że niejako przygotował grunt pod zmianę ustroju Aten. Podzielił on obywateli na 4 klasy według majątkowego cenzusu. Do I klasy wchodzili obywatele, jakich dochody roczne wynosiły 500 miar - obowiązkiem ich było wystawianie konnicy. Do II klasy wchodzili ludzie zarabiający 300 miar - musieli oni wystawić piechotę ciężko zbrojną. Zarabiający zaś 200 miar wchodzili w skład klasy III, która to wystawiała piechotę lekko zbrojną. Do IV klasy natomiast wchodzili wszyscy ci obywatele, którzy zarabiali 200 miar - pełnili oni pomocnicze prace podczas wojny. Solon ustanowił również Radę Czterystu - najwyższy organ w państwowych władzach. Do sprawowania publicznych urzędów jedynie dopuszczano 3 najbogatsze z grup społecznych. Rada pełnić miała funkcje sądownicze oraz administracyjne. Wprowadził on również sąd przysięgłych, zaprowadził jednolity system wag i miar a także poszerzył znacznie uprawnienia tzw. eklezji czyli zgromadzenia pełnoprawnych ateńskich obywateli, którzy mieli ukończone 18 lat, a rodzice ich byli Ateńczykami, wpisani byli na tzw. listę demu i byli męskiej płci. W roku 510 p.n.e. Klejstenes na skutek dogłębnych reform, zaprowadził ustrój demokratyczny. Istotą reform Klejtenesa były: Zastąpił podział na plemiona, bractwa oraz rody podziałem terytorialnym. Attykę podzielono na 3 okręgi, te zaś z kolei na mniejsze jeszcze rejony. Cudzoziemcy, na stałe osiedleni w Attyce uzyskali prawa obywatelskie. Zwiększono ilość radnych do pięciuset osób, nowością było wprowadzenie ostracyzmu czyli sądu skorupkowego. Była to polityczna procedura jaką wprowadzano w celu zapobiegania próbom obalenia funkcjonującego ustroju. Obywatele Aten corocznie odpowiadali na jedno pytanie, czy wśród nich jest ktoś, działalność którego zagraża demokracji. Samo głosowanie polegało na tym, że wypisywano imię kandydata na skorupce z gliny - tzw. ostrakonie (od tego pochodzi nazwa tej procedury); człowiek wskazany przez większość na okres 10 lat musiał opuścić Ateny. Jednak nie tracił swojego majątku, zaś po powrocie zostawał pełnoprawnym obywatelem. Ogólnie rzecz ujmując, celem przeprowadzonej reformy było znaczne zmniejszenie roli ateńskiej arystokracji, zatarcie majątkowych różnic a także wymieszanie społeczeństwa. Na skutek ciągłych reorganizacji, ustanowiona została tak zwana Demokratyczna Republika Ateńska. W taki właśnie sposób zapoczątkował się ów ustrój w Atenach. Natomiast początki Rzymskiej Republiki były inne. Wraz z upadkiem monarchii stopniowo Rzym podupadał. Bardzo go wyniszczały wewnętrzne spory a także wojny z Ekwami oraz Wolskami. Spory wewnętrzne złagodziło wprowadzenie w roku 449 p.n.e. Prawa Dwunastu Tablic. Obejmowało ono głównie prywatne prawo a także przepisy dotyczące prawa karnego, sakralnego, procesowego, odznaczało się wyjątkowo dużą surowością a także formalizmem. W okresie pierwszego półwiecza po upadku w Rzymie monarchii doszło tam do utworzenia podstawowych republikańskich instytucji, które stanowiły o charakterze tamtego państwa na kolejne lata. Około roku 509 p.n.e. zrażeni monarchią mieszkańcy Rzymu odsunęli ostatniego z królów Tarkwiniusza Pysznego a następnie ustanowili republikę. Już nowego króla nie powołali. Władzę wykonawczą na miejsce monarchii objęło dwóch konsulów. Moment ten uznać można za przełomowy na drodze ku stworzeniu Republiki Rzymskiej. Najważniejszym organem ateńskiego państwa było zgromadzenie ludowe. Po reformach Efialtesa w Atenach (był to polityk działający w Atenach, za sprawą którego w latach 462-461 p.n.e. arystokratyczny areopag pozbawiono większości uprawnień, rozdzieliwszy je pomiędzy eklezję, bule a także sądy reformy) w końcu ukształtował się demokratyczny ustrój. Archaiczna rada arystokratyczna inaczej nazywana Areopagiem pozbawiona została najważniejszych swoich kompetencji. Suwerenną władzę odtąd sprawowało zgromadzenie ludowe zwane inaczej eklezją. Pomagała mu Rada Pięciuset, którą wyłaniano na drodze bardzo skomplikowanej procedury, uwzględniwszy podział obywatelskiej wspólnoty na pomniejsze jednostki administracyjne (tj. fyle, demy) z ogółu obywateli. Składała się ona jak mówi nazwa z 500 osób, 50 z każdej z 10 fyli. Wybierani oni byli na drodze losowania. Za swą pracę otrzymywali oni odpowiednie wynagrodzenie. Rada Pięciuset podzielona była na dziesięć zespołów - Prytanię, pełniły one stałą służbę w czasie jednej dziesiątej roku. Drogą losowania codziennie wybierany był przewodniczący komisji, który w ciągu 24 godzin był niejako "głową państwa". W jego rękach znajdowała się państwowa pieczęć oraz klucze do państwowego skarbca. Jeżeli w danym dniu odbywało się posiedzenie zgromadzenia, wówczas przewodniczył on jego obradom. Rada Pięciuset była doradczym organem, który głównie opiniował ustawy, jak również nadzorował pracę urzędników i zajmował się przygotowaniem projektów ustaw. Władza w rzymskiej republice podzielona była pomiędzy lud, senat oraz urzędników. W Rzymie Zgromadzenie ludowe nosiły nazwę Komicji. Rzymscy obywatele tworzyli 3 rodzaje zgromadzeń. Władzę najwyższą prawodawczą oraz sądowniczą sprawował rzymski lud a wykonywał ją przez bardzo skomplikowany system ludowych zgromadzeń - czyli zebrań całej ludności. Te zgromadzenia różnego rodzaju to: komicja trybusowe- zgromadzenie tribus, tzn. obywateli podzielonych pod względem jednostek administracyjno-terytorialnych, jakimi właśnie były tribus oraz komicja centurialne - były zorganizowane według majątkowego podziału, komicja kurialne - czyli zgromadzenie kurii. Wykonawczą władzę, w tym także realizację uchwał ludu oraz senatu, sprawowali państwowi urzędnicy posiadający ograniczone kompetencje i kadencje. Najwyższą polityczną oraz administracyjną władzę sprawować miał senat. Składał się on ze stu senatorów. Byli wybierani wśród dorosłych mężczyzn, którzy pochodzili z tak zwanych senatorskich rodów - to znaczy najbardziej wpływowych oraz najzamożniejszych rzymskich rodzin. Organy władzy w Atenach były nieco inne. Naczelną zasadą ateńskiej demokracji była równość obywateli. Dawała ona swój wyraz w trakcie zgromadzenia ludowego (tj. Eklezji). Wchodzili w jego skład dorośli obywatele Aten, niezależnie od posiadanego majątku. Ich uprawnieniami stało się wybieranie przedstawicieli wg dziesięciu grup dziedzicznych (czyli fyl) oraz trzech rejonów w kraju a także podejmowanie najważniejszych w państwie decyzji. Zgromadzenie ludowe było podstawową oraz najważniejszą z instytucji życia publicznego. Gromadziło się ono 10 razy w ciągu roku. Udział w nim brali wszyscy pełnoprawni ateńscy obywatele. Każdy z tych obywateli mógł wystąpić z projektem ustawy a także miał prawo zabierać głos (była to demokracja bezpośrednia). Wszelkie decyzje były podejmowane większością głosów. Żeby ustawa mogła zostać zatwierdzona musiało istnieć kworum, które wówczas 6 tys. osób. Obowiązywała zasada, że nie wolno było od razu głosować. Wniosek bowiem musiał być bardzo szczegółowo przedyskutowany a także porównany z przepisami już istniejącymi. Następnie projekt ustawy miał przechodzić do rady, która przedstawiała go ogólnemu zgromadzeniu wraz ze swą opinią. Ta zasada miała chronić państwo przed jakimikolwiek uchwałami, które były by podejmowane pod wpływem chwili. Głosowano przez podniesienie jednaj ręki albo przy pomocy kamyczków. Zgromadzenie ludowe również uchwalało zatwierdzenie pokoju jak i wypowiedzenie wojny. Zajmowało się też sprawami armii, przyjmowało oraz wysyłało poselstwa zza granicy. Miało prowadzić bieżącą politykę ateńskiego państwa. Rada Pięciuset była złożona z pięciuset obywateli, których wybierano na okres jednego roku. W skład jej wchodziło po 50 przedstawicieli spośród każdej z 10 fyl. Uprawnieniami ich było rozstrzyganie na bieżąco spraw oraz skarg obywateli, w większości spraw sądownictwo a także kontrola państwowych urzędników. W Rzymie urzędnicy byli podzieleni na zwyczajnych oraz na nadzwyczajnych. Konsulowie - dwóch ich było, wybierani byli przez centurialne komicje na czas jednego roku. Konsul miał za zadanie dowodzić rzymską armią, zwoływać posiedzenia senatu oraz komicje. Nawet nazwiskami konsulów były oznaczane poszczególne lata, w jakich sprawowali konsulat, uprawnienia danego konsula mogły zostać przedłużone po upływie kadencji, zaś oznakami władzy tego konsula były tzw. fasce czyli rózgi, jakie niosło dwunastu liktorów a także krzesło kurulne. Urzędnikami wybieranymi przez zgromadzenie centurialne byli również Pretorzy. Byli to wyżsi urzędnicy, którzy zastępowali nieobecnych konsulów. Taki Pretor zajmował się przede wszystkim interpretacją prawa dwunastu tablic a także wymiarem sprawiedliwości, również wybierany był na okres tylko jednego roku. Oznakami pretorskiej władzy były fasces, które niosło sześciu liktorów a także krzesło kurulne. Natomiast cenzorzy byli to dwaj urzędnicy, których wybierano co lat pięć na 18 miesięcy. Oni to przeprowadzali spis ludowy oraz sporządzali listę rzymskich obywateli. Cenzorzy przy podziale na centurie oraz tribus, mieli nadzór tak nad majątkiem jak i nad finansami państwa, również ustalali listy senatorów oraz nadzorowali moralność rzymskich obywateli. Edylowie byli to urzędnicy dotyczący spraw między innymi bezpieczeństwa publicznego, miejskiego porządku, aprowizacji miasta oraz igrzysk. Z kolei kwestorzy byli to urzędnicy, których kompetencjom podlegać miały główne kwestie finansowe, zbierali oni podatki. Istniały również urzędy, jakie były powoływane w specyficznych okolicznościach. Do takiego rodzaju urzędników należy zaliczyć Dyktatorów - posiadali nieograniczoną władzę cywilną oraz wojskową, wyznaczani byli przez konsula a na wniosek wysunięty przez senat w szczególnie ciężkich momentach dla państwa, kadencja ich trwała sześć miesięcy, od podjętej przez dyktatora decyzji nie było w ogóle odwołania. Interrex był to senator, który po śmierci króla piastował jego godność w czasie tzw. interregnum czyli, aż do momentu wyboru następnego króla przez kurialne zgromadzenie, w republikańskim okresie interrex przejmował miejsce konsulów kiedy umierali albo rezygnowali, do chwili wybrania nowych. Urzędnicy oraz ich uprawnienia w starożytnych Atenach były zgoła inne. Prytanowie - pięćdziesięciu ich było, wybierani byli tylko na trzydzieści sześć dni. Mieli być przedstawicielami jednej spośród fyl a dyżurowali w siedzibie Rady. Wchodzili oni w skład Prytani. Ich uprawnienia dotyczyły rozstrzygania bieżących spraw oraz skarg obywateli, jak również sądownictwo w wielu sprawach i kontrola państwowych urzędników. Było dziewięciu archontów plus sekretarz. Wybierani byli na okres roku przez Zgromadzenie Ludowe spośród przedstawicieli warstw bogatszych. Byli oni najwyższymi urzędnikami. Strategów natomiast było dziesięciu, również wybierano ich na rok, to byli dowódcy oddziałów, jakie wystawiały fyle kolegialne. Do uprawnień ich należało przede wszystkim dowodzenie armią przy codziennej rotacji stanowiska głównodowodzącego. Do Areopagu członkowie wchodzili dożywotnio, byli oni archontami po zakończonej kadencji. Mieli za zadanie kontrolować zgodności działania wszelkich organów z obowiązującym prawem, jak również się zajmowali procesami dotyczącymi zabójstw. W latach 133-30 p.n.e. nastąpił upadek Rzymskiej Republiki. Malejąca coraz bardziej liczba obywateli, jacy byli zobowiązani do służby wojskowej spowodowała znaczne trudności rekrutacyjne. Aby przeciwdziałać temu, Tyberiusz Grakchus trybun plebejski podjął próbę odtworzenia klasy drobnych posiadaczy poprzez rewindykację zagarniętej nieprawnie ziemi publicznej oraz stworzenie tam gospodarstw indywidualnych dla bezrolnych chłopów. Jednak opór dotychczasowych, bezprawnych użytkowników, szczególnie arystokracji senatorskiej oraz ekwickiej doprowadził do zahamowania reformy. Sam Tyberiusz został przez senatorów zlinczowany, a jego brata Gajusza Grakchusa, jaki ze znacznym powodzeniem kontynuował to dzieło, ogłoszono wrogiem państwa. Nadal jednak trwał kryzys w rzymskim państwie - ujawnił się on w pełni w czasie najazdu plemion Teutonów i Cymbrów. Po to aby ich pokonać władza w całym państwie przez bardzo wiele lat skupiona była w rękach jednego człowieka, zagorzałego wroga arystokracji niejakiego Caiusa Mariusa, który to zreformował rzymską armię. Przede wszystkim zaś oparł ją o ochotniczy zaciąg, całkowicie niezależnie od majątkowego cenzusu. Owa proletaryzacja armii dała początek nowej fazie kryzysu: teraz bowiem bezrolni legioniści zaczęli domagać się po zakończeniu swej służby ziemi, nie mogąc zaś liczyć na wsparcie oligarchii rządzącej, swoje nadzieje pokładali przede wszystkim w wodzu; zaś ten, będąc pewnym poparcia swych żołnierzy, mógł przy ich pomocy osiągnąć praktycznie wszystko co chciał, nawet jeżeli oznaczało by to wystąpienie przeciwko państwu. Niemożliwość spełnienia, przez podjęte ustawodawcze inicjatywy, żądań ekonomicznych żołnierzy, proletariuszy a także ambicje i możliwości ich dowódców doprowadziły z początkiem I wieku do kompletnego załamania się owego consensusu, który traktował republikański ustrój jak najwyższą wartość, w konsekwencji zaś do wojny domowej. Okres wojen domowych zaczęła wojna z italskimi sprzymierzeńcami w roku 90, którzy to nie dostawszy rzymskiego obywatelstwa, swój cel osiągnęli poprzez powstanie zbrojne. Zwycięzca z I wojny domowej (88-81 r.), niejaki Sulla ogłosił się wówczas obrońcą tzw. powagi senatu, stosował jednak terror za pomocą armii, którą to opłacał z majątków przeciwników politycznych. Arystokracja senatorska po abdykacji Sulli już nie odzyskała dawnej kontroli nad całym państwem, ponieważ kryzysy zewnętrzne (jak wojny z królem Mitrydatesem IV) a także wewnętrzne (jak wojna z demokratycznymi wygnańcami w Hiszpanii czy powstanie Spartakusa) rozwiązywane były przez tworzenie zupełnie nadzwyczajnych stanowisk, dających osobom je piastującym władzę nad ogromnymi armiami oraz kontrolę zasobów bardzo wielu prowincji, nawet zaś całego państwa. Konsekwencją tego skupienia potężnej władzy w rękach kilku jednostek stały się ogromne podboje (Wschodu, aż po Eufrat przez Pompejusza Wielkiego a także Galii przez Cezara) jak również tworzenie niemalże prywatnych armii, w znacznej mierze opłacanych wojennymi łupami. Nieformalne już porozumienie trzech dynastów czyli Pompejusza Wielkiego, Krassusa oraz Cezara (tzw. I triumwirat) przyniosło im bardzo skuteczną władzę praktycznie nad całym państwem. Druga wojna domowa (49-45 r.) zasadniczo była konfliktem pomiędzy Cezarem a Pompejuszem, którzy zmierzali do jedynowładztwa. Cezar odniósłszy zwycięstwo rozpoczął generalną reorganizację państwa, niestety w roku 44 zginął (padł ofiarą spisku zorganizowanego przez nieprzejednanych republikanów). III domowa wojna oraz jej kontynuacje (44-36 r.) pomiędzy cezarianami (tzw. II triumwirat: Oktawian - adoptowany syn Cezara, Antoniusz oraz Lepidus) i obrońcami starej Republiki właściwie była wojną pomiędzy zorganizowanymi jak armia rzymskimi proletariuszami a posiadającymi warstwami w Italii. Pomiędzy zwycięzcami czyli Oktawianem oraz Antoniuszem, szybko doszło do wojny. Po bitwie pod Akcjum pokonany Antoniusz popełnił samobójstwo, zaś Oktawian został jedynowładcą (30 r.). Koniec Ateńskiej demokracji nastąpił dopiero po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 roku p.n.e. kiedy to władzę obieli Macedończycy. W obydwu starożytnych państwach nadszedł zmierzch po zbrojnym konflikcie oraz zwycięstwie jednej z walczących stron. Republika Ateńska oraz Republika Rzymska zbudowane zostały na takich samych filarach. Obydwa rodzaje republik dużo mają podobieństw i różnic. Najważniejszym chyba podobieństwem okazuje się to, iż centralnej władzy nie sprawuje tylko jeden władca tak jak jest to charakterystyczne dla monarchii. Republika bowiem to ustrój, gdzie władza sprawowana jest przez organ powołany do życia w wyniku przeprowadzonych wyborów. Właśnie taką zasadę zachowywały obie te republiki. W Atenach starożytnych funkcjonowało zgromadzenia ludowe, gdzie uczestniczyć mogli wszyscy obywatele. W Rzymie odpowiednikiem takiej rady mogła być Komicja, to znaczy zgromadzenie ludności ale podzielone na 3 rodzaje zgromadzeń. Również działała rada pięciuset. Była ona organem doradczym, jak również nadzorowała pracę państwowych urzędników. Działał też w Rzymie senat, który nie występował w Atenach. W obydwu republikach powoływani byli urzędnicy. Mieli oni bardzo dokładnie określone swoje prawa, uprawnienia i obowiązki. Niestety obie Republiki poniosły klęską na skutek przemocy. Jednak różnica na tym polega, iż Ateny upadły w wyniku podboju zewnętrznych państw zaś Republika Rzymska na skutek kłótni oraz chęci przejęcia władzy przez dwóch najmocniejszych ludzi z II triumwiratu.